Dansroes

Roes? Wat nu weer? Zag op de tv de mooie tweede aflevering van de documentaire’ Oostwaarts ‘ gemaakt door Jaap Scholten. Blaas, braad en bier in Guca Servie. Scholten bij de apotheose van het feest: ‘De waanzin van de trompetten, het dansen, het springen, de algehele dronkenschap. Ik zie een groot verlangen te verdwijnen en tegelijk weer een te zijn’. Hier doelt hij natuurlijk vooral op de recente oorlog in deze streken. Voorafgaand aan dit eigen commentaar parafraseert Scholten Baudelaire: ‘Liefde is in diepste zin het verlangen te prostitueren. Elk uitbundig plezier hangt samen met prostitutie, in de balzaal, op de dansvloer. Ieder verlangt bezeten te worden door eenieder, verzwolgen te worden door de massa, het verlangen een te worden’. Zo daar kunnen we weer even mee vooruit: Dromen van heel veel trompetten.

Ontroering en opwinding bij koperblaasmuziek en het genoemd verlangen er in te verdwijnen ken ik al heel lang. Luisterend en kijkend naar loop- en dweilorkesten van allerhande snit en in allerlei entourage; van bruiloft tot begrafenis. Vreugde en treurigheid liggen in deze muziek vlak naast elkaar. Bij mijn weten zijn bij mij deze gevoelens in ieder geval terug te voeren naar de drumbands en militaire orkesten die bij herdenkingen van WO II door de Colonie marcheerden. Maar ook op de muziek en zang tijdens bijeenkomsten van Het Leger des Heils en andere evangelische genootschappen die ik in mijn jeugd wel eens bezocht. De allereerste langspeelplaat die ik kocht in muziekwinkel Beekamp in de Colonie was van de Amsterdamse Politiekapel. Maar wellicht zit de fascinatie met deze muziek nog dieper.

Via het muziekprogramma ‘ De Wandelende Tak’ stuitte ik zo’n tien jaren geleden op het boek ‘ Brass Unbound. Secret children of the Colonial Brass Band’ door Robert M. Boonzaijer Flaes (2000), op Amazon.com als volgt aangekondigd:

‘The colonization of Africa, Asia and Latin America was carried out to the music of horns and the beating of drums. Brass bands marched in the footsteps of soldiers and missionaries; all over the world music was a weapon for impressing the natives with the military, religious and cultural superiority of European civilization. Local musicians soon discovered that brass lent itself to something more than just playing Western marches, songs and hymns. In the most distant corners of the world, brass bands were appropriated as dance orchestras, wedding bands and funeral ensembles that adapted to local musical traditions. Rob Boonzajer Flaes is an anthropologist at the University of Amsterdam. In “Brass Unbound” he describes through photographs and eyewitness accounts, the legacy and transformation of nineteenth century bands into African highlight music, Indian and Nepalese band parties, Suranamese winti bands, and the zinc orchestras of the Minahasa.’

Bijbehorende CD’s onder de titel ‘Frozen Brass’ zijn op Amazon ook te beluisteren. Zie verder  http://www.vpro.nl/programma/avondconcert/afleveringen/1918506/ . Het zijn maar voorbeelden en er zijn natuurlijk nog vele andere te vinden op You Tube via Brass Bands Africa, America, India etc.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s