Wingless Angels

In Life vertelt Keith Richards over zijn verblijf op Jamaica, de ontmoeting met een groep rasta-muzikanten (bericht 8-2-11) en hoe die uiteindelijk leidt tot de opnamen Wingless Angels I en II. In 1972 vestigen hij en Anita. P. zich aan de noordkust op een plek genaamd Mammee Bay vlakbij Steer Town. Keith vertelt dat het leek alsof in dat gehucht ‘alleen maar muzikanten woonden wier muziek bestond uit prachtig bewerkte hymnes, gechant met stemmen en drums’. Er werd unisono gezongen met enkel begeleiding van zware indringende drums. Volgens Richards zijn het oude hymnen en psalmen die herschreven en aan de smaak van de rasta’s aangepast waren. ‘Maar de melodiexebn kwamen rechtstreeks uit de kerk, en veel kerken op Jamaica gebruikten ook drums’. Aanwezig bij dit zingen had Richards het gevoel in de hemel te zijn beland. Hij geeft dan zijn visie op hun religie, het rastafarianisme; ‘een rokersreligie van het verloren volk van Juda’ …’ wordt je gelovig dan raak je de weg wel eens kwijt’. Maar hun muziek, levensbeschouwing en levenswijze spreken hem toch aan en hij wurmt zich, zoals hij het zelf noemt, bij de groep naar binnen ( p. 345- 354).

De rasta ziet Ethiopië als het beloofde land (Zion) alwaar alle zwarten ooit terug zullen keren. De westerse wereld wordt gezien als Babylon dat ooit ten onder zal gaan. Rasta’s kleden zich graag in de kleuren van de Ethiopische vlag: rood, geel en groen, kleuren die ook in de rastavlag voorkomen. Rood staat voor het bloedvergieten voor de vrijheid van Afrika, groen voor vruchtbaarheid van het Afrikaanse land en geel voor goud en rijkdom. Zie voor leer en leven verder http://nl.wikipedia.org/wiki/Rastafari

In de nacht zoekend op het internet vond ik de Wingless Angels site http://www.winglessangels.com/ waar alle nummers van de twee albums te beluisteren zijn en op You Tube – waar je bij elk non-fictie-boek dat je leest, gaat het nu over muziek of oorlog, alle bijbehorende beelden kan vinden, een wonder – bijgaand nummer x91 Ring out Mount Zion bells. Vooral deze opname en de twee andere uitvoeringen van Zion Bells brachten me, zoals de klanken van de koloniale brass bands deden (bericht 8-2-11), terug naar de Colonie van mijn jeugd, naar de samenzang in de kerk van de Baptisten en het door koperwerk begeleide zingen van het Leger des Heils.

Merkwaardigerwijs blijkt dat helemaal niet vreemd, ja is er zelfs een duidelijk verband. Jamaica was lange tijd onderdeel van het wereldomspannende Britse koloniale rijk en de Engelsen importeerden er de Anglicaanse kerk. Deze kerk is tegelijk de bakermat van veel opwekkings- en daaruit voortkomende evangelische bewegingen. Die verspreidden zich ten tijde van het Empire over de hele wereld, maar vonden en vinden vooral een rijke voedingsbodem in de Engelse kolonixebn en voormalige kolonixebn, waaronder de Verenigde Staten. De Anglicaanse gezangen kregen zo een plek in dikwijls verre culturen waar menging met de lokale muziekcultuur plaats vond. Voor zover ik kon achterhalen (internet Jamaica) is de laatste tijd ongeveer 65 procent van de Jamaicaanse bevolking christelijk. Hiervan behoort het allergrootste gedeelte tot de Anglicaanse kerk en vele protestante kerkgenootschappen en evangelische bewegingen. De aanhang van de Baptisten lijkt de grootste groep te vormen. Het geloof wordt op Jamaica op een zeer intense, maar in het dagelijks leven vaak bijzonder vrijzinnige, wijze beleefd. De grootste niet-christelijke religie is de rastafaribeweging. Hoewel niet-christelijk zijn ook de Rastax92s duidelijk bexefnvloed en gexefnspireerd door de christelijke leer en zangen.

Dat Keith oude gezangen en psalmen herkende, er blijkbaar gevoelig voor was want zich meteen in de hemel waande, lijkt wel wat vreemd. Hij en zijn familie kwamen naar eigen zeggen in zijn jeugd nooit in een kerk, ze wisten niet eens waar die stond. Als jongen zong hij wel een tijdje als sopraan in een schoolkoor en trad zo ook op in kerken. In ieder geval ben ik wat betreft de rastamuziek weer mooi rond (een al genoemde afwijking). Nu de oorsprong van mijn gevoeligheid voor deze muziek nog (Baptisten en Leger des Heils in de Colonie via Maranatha). Wat deze mooie afronding trouwens direct al lijkt te betwisten, is dat de rasta-samenzang voor mij nagenoeg net zo klinkt als de eveneens koloniale samenzangen van een andere kant van de wereld in een heel andere cultuur en, zo lijkt me, met een heel andere kerkelijke bexefnvloeding. Bij de naar de Colonie gekomen Molukkers.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s